Polazeći od značaja očuvanja ozonskog omotača Generalna skupština Ujedinjenih nacija je na svom 49. plenarnom zasedanju 19. decembra 1994. godine proglasila 16. septembar Međunarodnim danom zaštite ozonskog omotača. Na taj dan je 1987. godine u Montrealu usvojen protokol Bečke konvencije o zaštiti ozonskog omotača, koji je omogućio da konvencija, usvojena dve godine ranije, postane operativna. Bečka konvencija je fokusirana na pitanja naučnog istraživanja ozonskog omotača i međunarodne saradnje u toj oblasti, dok je Montrealski protokol skoncentrisan na pitanja kontrolnih mera i smanjenje, odnosno isključivanje iz upotrebe materija koje oštećuju ozonski omotač.

Ozonski omotač stvara se i razgrađuje u hemijskim reakcijama pod uticajem sunčeve svetlosti u stratosferi, na 10 do 50 km udaljenosti od površine Zemlje. Standardna debljina ozonskog omotača je oko 3 milimetra, ali njegova debljina značajno varira usled postojećih štetnih uticaja .

"Ozonska rupa" je, inače, prvi put primećena osamdesetih godina prošlog veka, a utvrđeno je da su uzroci njenog nastanka fizičko-hemijski procesi, u kojima visokoreaktivni atomi hlora i broma iz freona i halona koji dospevaju sa površine zemlje u stratosferu razgrađuju molekule ozona. Najveća ozonska rupa zabeležena je 17. oktobra 2006. godine iznad Antartika i bila je velika 27,4 kvadratnih kilometara.

Nastala je kao kumulativna posledica ispuštanja freona od pre 15 do 20 godina. "Ozonskom rupom" se smatra svaka oblast, gde je očitavanje debljine ozonskog sloja manje od 220 Dobsonovih jedinica. Sada je u nekim područjima izmereno samo 1,2 Dobsonovih jedinica, što znači da je ozon doslovno nestao iz tog sloja.

Ozon oštećuju klima uređaji, sprejevi, veštačka đubriva, čak i aparati za gašenje požara. Sa ciljem zaštite ozonskog omotača i naša Zemlja uskladila je svoju zakonsku regulativu sa međunarodnim protokolima i konvencijama. Zakonom o zaštiti životne sredine propisano postupanje sa supstancama koje oštećuju ozonski omotač, pa je zabranjena proizvodnja, uvoz i izvoz supstanci koje oštećuju ozonski omotač, kao i proizvoda koji ih sadrže, osim ukoliko se koriste za posebne namene.

Prema merenjima instrumenata za praćenje ozona sa Nasine svemirske platforme „Aura” debljina ozonskog omotača iznad Srbije iznosila je 1. septembra 2008. godine 292 Dobsonove jedinice, što znači da je debljina ozonskog omotača bila 2,92 milimetra.

Posledice uništavanja ozonskog omotača su štetni uticaji UVA i UVB zračenja. UVB zraci lokalno izazivaju crvenilo kože, dok je uticaj UVA zračenja, koje u uslovima neoštećenog ozonskog omotača i ne dospeva na površinu zemlje, daleko pogubniji te su i posledice teže. Zloćudne promene na koži najteža su posledica štetnog uticaja UVA zračenja. Prema podacima Instituta za javno zdravlje Vojvodine najveći broj konačnih dijagnoza melanoma kod izabranog lekara u Vojvodini evidentiran je tokom 2006. godine. U periodu od 2003-2007. godine registruje se povećanje korišćenja zdravstvene zaštite zbog ovih oboljenja kao i svake godine sve veći broj poseta u kojima se kao konačna dijagnoza u primarnoj zdravstvenoj zaštiti registruje neki od zloćudnih tumora kože.

Maksimalna veličina ozonske rupe nad Antarktikom 2006. godine

http://ozonewatch.gsfc.nasa.gov/facts/hole.html